سال هائی که دانش آموز بودم برای معاش روز مره دوران تحصیـــلیم با توجه به وضعـــیت نا بسامانی که داشتـــم مجبور بودم تابســــتانها با تحمـــل گرمای سوزناک ورنج و وتعب فراوان از خانه و کاشانه ی خود دور شوم وتن به کار کمر شکن صبح تا غروب دهـم در یکی ازهمـین سالها یعنــی سال 1354( اول دبیرستان) قرعـــه کار و رنج من به نام خرمشهرافتــاد یکی از شهـــرهای خوزستان با آن هوای گرم و تفتیده اش درآنجا به کار کمر شکن ازصبح تا غروب مشغول شدم هیچ همزبانی را در محیط خود نیافــته بودم و اغـــلب کسانیکه در آن محـــیط کار می کردند اکثرا عرب زبان بودند.نمی دانـــــم چرا دلم تنـــــگ شـــد و احســاس خاصی به من دســت داد و به یاد زبان مادریم به سرودن اشعار محلی پرداخــته بودم از جمله شعر ذیل بنام (بلبلــی کــم بگــریــو) .تنـها احسـاس غریبی و بی همزبانی نبود که به سرودن چنین شعری پرداخته بل احســاس رنـج روزگار و شرایط سیاســی حاکــم بر آن دوران که انگار مرا از خود دور کرده و تنهـا در وطــن خود رهایــم نموده احساس می کردم که چرا سیســـتم وقــت شرایط ناهنجار ما دانش آمـوزان رادرنمی یابــد وفکـــری به حال این افراد هدفــــمند ولی آواره وبی بــــضـاعت نمیکنند خلاصــه سرتـان را درد نیاورم خاطرات افسانـه گونــه وپرماجرائی دارم که دراین سطــور نمی گنجــد واگر مجالی یافتـم شایـد کتابی دراین خصوص خواهــــم نگاشـــت واماشعر زیربرخواسـته از افکار واندیـــشه ی آن دوران اســـت که یکی دوسال بعـــد درروزنامــه دیواری به نام نوبهار که خود تنظیـــم نموده ام ازآن استفاده شد.بی آنکه خاطره ی حقیر موجب رنجـــش خاطـــــر دوســـــتان گردد،امیــــــدوارم موردپسندقرارگیردواز راهنمائی اساتـید بزرگواربی بهره نگردیم وازچراغ رابهره ای نسیبمان شود هنمایشان دردل تاریکی