واین عمر به خوشدلی گذارم یانه

پرکن قدح باده که معلومم نیست

آن دم کــــه فرو برم برآرم یانه

*******

ایدل ززمونه رسم احســـان مطلب

وز گردش دوران سرو سامان مطلب

درمان طلبــی درد تو افزون گـــردد

با درد بساز وهیچ درمان مطـــلب

آری چه خوش که اکنون درسی از گذشتگانمان بیاموزیم به گوش وجان شنویم وغفلت نکنیم وآرمانهای تاریخی خودرا به فراموشی نسپاریم حکیم عمر خیام به ما در رباعی بالا می آموزد که بی آنکه از ناملایمات زمانه ناله وفغان سردهیم باعنایت به اینکه میدانیم درکوتاهترین زمان دمی یابازدمی سرانجام عمر به سر خواهد رسید پس چه بهتر استوارتر گام برداریم وجانانه بسوی اهداف مورد نظر خود قدم بگذاریم و ازطرفی بی آنکه در اندیشه ی فریادرس وطبیب وکس باشیم به درد خود عادت کنیم وحریص آرامش وتسکین نباشیم راه خودرا دنبال کنیم تابه سعادت دیرینه ی خود برسیم